ذبيح الله صفا
1220
تاريخ ادبيات در ايران ( فارسى )
20 - سراج الّدين ارموى « 1 » سراج الدين ابو الثنا محمود بن ابى بكر بن احمد الارموى ، كه نام او را پيشازين در زمرهء علماى منطق آوردهايم ، از دانشمندان و نويسندگان معروف قرن هفتم هجريست . ولادتش بسال 594 در اورميه ( - رضائيهء كنونى ) اتفاق افتاد و همانجا به تحصيل علوم پرداخت و سپس چندى در موصل و دمشق زيست و بعد از آن بآسياى صغير رفت و در قونيه سكونت گزيد و در آنجا ماند تا بسال 682 ه . در آن شهر درگذشت . وى در منطق و حكمت و فقه و تفسير و حديث از علماى مشهور زمان خود بود و بهمينسبب پس از توطّن در قونيه منصب قاضى القضاتى يافت و در اين شغل و همچنين در مسند تعليم موفق و محل
--> ( 1 ) - دربارهء او رجوع شود به : * همين كتاب و همين جلد ص 243 - 244 * دانشمندان آذربايجان ، مرحوم محمد على تربيت ، تهران 1314 ص 175 - 176 مكرر * رساله در تحقيق احوال و زندگانى مولانا جلال الدين محمد مشهور بمولوى ، مرحوم فروزانفر ، چاپ اول تهران 1315 ص 136 - 137 * مناقب افلاكى چاپ تركيه موارد متعدد مخصوصا صحايف 165 - 166 و 274 - 276 و 410 - 411 و 593 - 594 * مقدمهء كتاب لطائف الحكمه بقلم آقاى دكتر غلامحسين يوسفى استاد دانشگاه مشهد ، چاپ تهران 1351 * مآخذ متعدد مختلفى كه در مراجع مذكور و در صحايف بعد از همين گفتار بدانها اشاره شده است مانند طبقات الشافعيه سبكى ، رسالهء فريدون بن احمد سپهسالار و جز آنها